Jeuk, geur of twijfel? Waarom we vaker over onze intieme zone moeten praten

We praten openlijk over hormonen, menstruatie en ons seksleven. Maar zodra het over jeuk, geur of afscheiding gaat, houden we het toch liever stil. Terwijl vaginale klachten zó normaal zijn dat bijna iedere vrouw er ooit mee te maken krijgt. Waarom voelt het dan alsof jij de enige bent?

Het begint vaak onschuldig. Je wordt wakker met wat jeuk bij je vagina. Misschien voelt het licht branderig. Later op de dag merk je bij een wc-bezoek dat je afscheiding anders is: wat meer, wat witter, wat dikker. Je doet wat we allemaal doen: je pakt je telefoon. ‘Jeuk vagina oorzaak’, ‘Witte afscheiding normaal?’ en met lichte paniek: ‘Heb ik een soa???’ Het eerste resultaat op Google: Heb je een vaginale schimmelinfectie? Hoe dan? Ben je niet schoon genoeg? Heb je iets verkeerd gedaan? Absoluut niet. Het heeft niets met slechte hygiëne te maken.

Puur natuur

In je vagina leven van nature bacteriën én schimmels. Dat hoort zo. Samen zorgen ze voor een gezonde balans: je vaginale flora. Maar soms raakt die balans verstoord. Door antibiotica. Door stress. Door hormonen. Door zwangerschap. Door fanatiek wassen met zeep. Zelfs een verminderde weerstand, strakke sportleggings of maandverband kunnen al invloed hebben. En dan kan een schimmel, meestal Candida, de overhand nemen.

Wat misschien nog vervelender is dan de jeuk, is de schaamte

Met als gevolg: jeuk, een branderig gevoel en witte, geurloze afscheiding. Dat betekent dus absoluut niet dat je vies bent of iets verkeerd hebt gedaan. Het betekent simpelweg dat je lichaam even uit balans is. Meer niet.

Waarom praten we hier niet normaler over?

Wat misschien nog vervelender is dan de jeuk, is de schaamte. Terwijl driekwart van de vrouwen hier ooit mee te maken krijgt. Waarom doen we dan alsof het een groot, vies geheim is? Misschien omdat alles wat met onze vagina te maken heeft nog altijd omgeven is door taboe. Ze mag er zijn voor seks, voor voortplanting, voor esthetiek. Maar zodra ze iets ‘ongewensts’ doet, reageren we met paniek in plaats van begrip.

Wat me het meest verbaast, is hoe snel we onszelf de schuld geven. Heb ik te strak ondergoed gedragen? Had ik dat schuimbad moeten overslaan? Heb ik iets fout gedaan? Terwijl niemand zichzelf verwijt dat ze een verkoudheid oploopt of een blaasontsteking krijgt. Ons lichaam is geen machine die je perfect kunt afstellen. Het is een levend systeem dat soms uit balans raakt. Misschien moeten we dus beginnen met het normaliseren van het gesprek. Want hoe vaker we het benoemen, hoe minder beladen het wordt. En hoe minder vrouwen zich ’s nachts liggen af te vragen of zij de enige zijn, terwijl de kans groot is dat haar vriendinnen precies hetzelfde hebben meegemaakt.

Lees ook