Wie Ariadne Chatzakis vandaag ziet, zou niet snel denken dat ze midden in een behandeling tegen borstkanker zit. Ze voelt zich goed, let op haar voeding en slaapt voldoende. Zes weken geleden werd ze geopereerd, binnenkort begint ze met bestraling en ze slikt antihormonale medicatie. ‘Dat is het verraderlijke. Als je me nu zou zien, zou je denken dat ik topfit ben.’
Het is de tweede keer in twee jaar dat Ariadne de diagnose borstkanker krijgt. Borstkanker kwam al voor in haar familie. Daarom werd Ariadne vanaf haar dertigste jaarlijks gecontroleerd. Toen iemand in haar omgeving borstkanker kreeg, begon er rond haar veertigste toch iets te knagen. Hoe groot was haar eigen risico eigenlijk? Haar laatste mammografie had niets afwijkends laten zien, maar ze vroeg om een gesprek met een oncologisch chirurg. Die vraag leidde uiteindelijk tot aanvullend onderzoek. Op een MRI werden twee tumoren in een groot voorstadium in haar rechterborst gevonden. Pas na de operatie bleek dat er nog een derde tumor zat. ‘Op de mammografie en echo was niets te zien geweest. Ik had dicht borstklierweefsel. Ik dacht al die jaren: ik word gecontroleerd, dus het zit goed. Achteraf voelde dat als een soort valse geruststelling.’
‘Ik dacht dat ik het achter me kon laten’
Na haar eerste diagnose nam Ariadne een ingrijpende beslissing: ze liet haar borstklierweefsel verwijderen. Daardoor waren verdere behandelingen op dat moment niet nodig. ‘Ik had zo’n resolute beslissing genomen. Ik dacht: wie maakt mij nu nog wat?’, vertelt ze. ‘De kans dat het terug zou komen was heel klein.’ Toch bleef ze haar lichaam controleren. Deze zomer voelde ze ineens iets onder de huid bij haar decolleté. ‘Een soort doperwt. Ik dacht meteen: hé, dit is raar.’ Haar arts dacht aanvankelijk dat het mogelijk littekenweefsel of een vetbultje was, maar liet haar voor de zekerheid langskomen. Na onder- zoek volgde enkele dagen later het nieuws dat Ariadne inmiddels maar al te goed kent: het was opnieuw borstkanker. ‘Juist omdat ik mijn borsten goed ken, wist ik hoe mijn huid normaal voelt en eruitziet.’
Vertrouwen in je lichaam
De tweede diagnose doet mentaal iets anders met haar dan de eerste. ‘De eerste keer dacht ik: dit heb ik zo rigoureus aangepakt. En als het dan tóch terugkomt, verlies je een stuk vertrouwen in je lichaam.’ Een scan liet gelukkig geen uitzaaiingen elders in haar lichaam zien. Tijdens de operatie werd het voelbare plekje verwijderd, maar in het weggehaalde weefsel bleek op enige afstand nog een klein plekje te zitten. Daarom volgt nu bestraling en is Ariadne begonnen met antihormonale therapie, die ze vijf jaar moet slikken.
Dat er aan de buitenkant van Ariadne niets te zien is, maakt de situatie soms juist eenzaam. ‘Mensen zeggen weleens: ik ken ook iemand die borstkanker had, daar genees je toch van? Ik begrijp waar dat vandaan komt. Maar alles wat erbij komt kijken, de onzekerheid of het terugkeert en het vertrouwen dat je in je lichaam verliest, verandert je.’
