Op warme dagen een korte broek aantrekken zonder e er druk over te maken. De meeste mensen hoeven er geen seconde over na te denken. Voor Chantal voelde het jarenlang ondenkbaar. ‘Ik liep echt in coltruien. Zelfs bij de ouders van mijn vriend, met wie ik al sinds mijn dertiende samen ben. Iedereen kon zeggen dat het ze niets uitmaakte, maar zelf vond ik het verschrikkelijk.’
De psoriasis begon toen ze zes was. ‘Van de ene op de andere dag zat ik helemaal onder de vlekken. De één dacht aan waterpokken, de ander aan rodehond. Niemand wist wat het was.’ Uiteindelijk opperde een huisarts psoriasis. Zelf begreep ze op die leeftijd vooral één ding: haar huid zag er anders uit. Ze had jeuk, pijn en wilde haar benen koste wat het kost verbergen.
Pesterijen op school
Op school werd dat verschil genadeloos uitvergroot. Chantal werd gepest vanwege haar huid. Een invaljuf liet haar ooit na schooltijd de klas stofzuigen omdat er schilfers van haar huid op de vloer lag en op haar kleding zat. ‘Dat vergeet je nooit meer.’ Een andere docent zag juist hoeveel invloed de pesterijen hadden en hielp haar naar een school waar kinderen zaten die allemaal iets hadden. ‘Daar was iedereen gewoon hetzelfde. Ik was niet meer degene die anders was.’ Ook als volwassene bleef de schaamte. ‘Mensen zagen eerst die vlekken en daarna pas de persoon erachter. Er werd gedacht: bah, dat zal wel besmettelijk zijn.’ Haar vriend trok zich daar niets van aan. ‘Toen ik hem laatst vroeg hoe mijn psoriasis voor hem was geweest, antwoordde hij: ‘Eigenlijk niks. Jij bent zoals je bent.’
Veel verdriet
Zelf kon ze daar lange tijd minder makkelijk naar kijken. Een paar jaar geleden bereikte haar psoriasis een dieptepunt. Na problemen met haar medicatie moest ze stoppen en volgde een heftige uitbraak. Haar huid werd rood en opgezwollen, ze kreeg blaren en koorts en lag voornamelijk op bed. Haar jongste dochter was toen nog klein. ‘Ze wees naar mijn huid en zei: “Mama auw.” Haar optillen deed zó veel pijn dat ik het gewoon niet kon. Dat vond ik heel verdrietig.’
